دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است. اکسیر من ، نه اینکه مرا شعر تازه ای نیست،

من از تو می خوانم و این کیمیا کم است.     سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست.

در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است.

تا این غزل شبیه غزل های من شود، چیزی شبیه عطر حضور شما کم است.

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم، اما چقدر دلخوشی خواب ها کم است.

خون هر آن غزل که نگفنم به پای توست...

    آیا هنوز آمدنت را بهار کم است؟!...