برای ارزوهایی که مردند... برای سکوت های کر کننده ام ... برای سکوت های سنگین تر از فریادم...

به کجا برد این امید ما را

نشد این عاشق سرگشته صبور

نشد این مرغک پر بسته رها

به کجا می روم یارا / به کجا می برد ما را

ره این چاره ندانم به خدا / نشود دل نفسی از تو جدا

به هوایت همه جا در همه حال

به امیدی بگشایم شب و روز پر و بال

غم عشقت دل ما را / به کجاها برد بالا

 


برچسب‌ها:
فریدون مشیری
+ دوشنبه بیست و پنجم اردیبهشت ۱۳۹۶ زمستانی ترین |