|
برای ارزوهایی که مردند... برای سکوت های کر کننده ام ... برای سکوت های سنگین تر از فریادم...
|
دل تنگ توام اندوه مرا نقاشی کن،
به تو می اندیشم در غم دیگران، پندار مرا نقاشی کن .
گفتی : در خلایی که هوا نیست، نه من تو را می خوانم، نه تو مرا می شناسی ،
برایم چراغی بیاور، بی نور، چگونه نقاشی کنم؟