برای ارزوهایی که مردند... برای سکوت های کر کننده ام ... برای سکوت های سنگین تر از فریادم...

دل تنگ توام اندوه مرا نقاشی کن،
به تو می اندیشم در غم دیگران، پندار مرا نقاشی کن .
گفتی : در خلایی که هوا نیست، نه من تو را می خوانم،  نه تو مرا می شناسی ،
برایم چراغی بیاور، بی نور، چگونه نقاشی کنم؟ 


برچسب‌ها:
محمد ابراهیمی, شعر
+ پنجشنبه ششم تیر ۱۳۹۸ زمستانی ترین |