ز دنیا ندارم سوالی دگر

که من پاسخی چون تو می خواستم 

مباد آرزویم از آن بیشتر

نشستم به بامی که بامیش نیست

شگفتا دلم می زند باز پر

نفس گیر گردیده آرامشم

خوشا بار دیگر هوای خطر

بر آن است شب تا بخوابم که شب

بزن باز بر زخم من نیش در

دلم جراتش قطره ای بیش نیست

تو ای عشق او را به دریا ببر

که اینسان دشمنی یعنی که خیلی دوستم داری

دلت می آید آیا از زبانی این همه شیرین تو تنها حرف تلخی را بر زبان آری

نمی رنجم اگر باور نداری عشق نابم را، که عاشق از عیار افتاده در این عصر عیاری

چه می پرسی ضمیر شعر خواهم کیست آن من؟!! مبادا لحظه ای حتی مرا اینگونه پنداری

تو را چون آرزوهایم همیشه دوست خواهم داشت به شرطی که مرا در آرزوی خویش نگذاری

چه زیبا می شود دنیا برای من اگر روزی تو از آنی که تو هستی ای معما پرده برداری.

گرچه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم ،    زیر سقف آشناییهات می خواهم بمانم.

بی گمان زیباست آزادی ولی من چون قناری دوست دارم در قفس باشم که زیباتر بخوانم

در همین ویرانه خواهم ماند و از خاک سیاهش شعرهایم را به آبی های دنیا می رسانم.

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است. اکسیر من ، نه اینکه مرا شعر تازه ای نیست،

من از تو می خوانم و این کیمیا کم است.     سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست.

در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است.

تا این غزل شبیه غزل های من شود، چیزی شبیه عطر حضور شما کم است.

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم، اما چقدر دلخوشی خواب ها کم است.

خون هر آن غزل که نگفنم به پای توست...

    آیا هنوز آمدنت را بهار کم است؟!...

در مقابل از من چیزی بخواه!

مرد گفت: درون من را نشان بده!

بعد از لحظاتی آینه ترک خورد و شکست.