(فردمنش)
با یه شکلات شروع شد، من یه شکلات گذاشتم تو دستش،  اونم یه شکلات گذاشت تو دسته من. من بچه بودم اونم بچه بود، سرمو بالا کردم سرشو بالا کرد، دید که منو میشناسه، خندیدم ،  گفت که دوستیم؟؟  گفتم دوسته دوست.گفت تا کجا؟؟ گفتم دوستی که تا نداره، گفت تا مرگ، خندیدم و گفتم: منکه گفتم تا نداره، گفت: باشه،  تا پس از مرگ، گفتم: نه، نه، نه،  نه، تا نداره،   گفت: قبول تا اونجا که همه دوباره زنده میشن ، یعنی زندگی پس از مرگ، بازم با هم دوستیم؟؟؟ تا بهشت تا جهنم تا هرجا که باشه منو تو با هم دوستیم؟ خندیدم گفتم: تو تا هرجا که دلت میخاد یه تا بزار، اصن یا تا بکش از سره این دنیا تا  اون دنیا،  اما من اصن براش تا نمیذارم. نگام کرد،  نگاش کردم باور نمی کرد،  میدونستم اون میخواست حتمن دوستیه ما تا داشته باشه، دوستی بدونه تا رو نمیفهمید.

(قمیشی)
زندگی یعنی چکیدن همچو شمع از گرمیه عشق ، زندگی یعنی لطافت، گم شدن در نرمیه عشق
زندگی یعنی دویدن بی امان د وادیه عشق ، رفتن و آخر رسیدن بر در آبادیه عشق
میتوان هر لحظه هرجا عاشق و دلداده بودن ، پر غرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن

(فردمنش)
گفت بیا برای دوستیمون یه نشونه بذاریم، گفتم باشه تو بزار، گفت شکلات،  هربار که همدیگرو میبینیم یه شکلات ماله تو یکی ماله من، باشه؟؟!! گفتم باشه. هربار یه شکلا میذاشتم تو دستش ، اونم یه شکلات تو دسته من،  باز همدیگرو نگا میکردیم یعنی که دوستیم، دوسته دوست. من تندی شکلاتم رو باز میکردم،  میذاشتم تو دهنمو  تندوتند میمیکیدم، میگفت شکمو. تودوسته شکمو منی . و شکلاتشو میذاشت تو یه صندوقچه کوچولویه قشنگ. میگفتم بوخورش...میگفت تموم میشه. میخام تموم نشه، برای همیشه بمونه.صندوقش پر از شکلات شده بود.هیچکودومشو نمیخورد.من همشو خورده بودم. گفتم اگه یه روز شکلاتاتو مورچه ها بخورن یا کرما،  اون وقت چیکار میکنی؟؟!! گفت مواظبشون هستم. میگفت میخام نگهشون دارم تا موقعی که دوست هستیم. و من شکلاتمو میذاشتم تو دهنم و میگفتم: نه نه نه ، تا نه. دوستی که تا نداره.

(قمیشی)
تو کودوم کوهی که خورشید از تو دسته تو میتابه؟  ، چشمت چشمه ابر عیسی ، روی سینه ی تو خابه.
تو کدوم خلیجه سبزی؟؟، که عمیق اما زلاله ، مثله آینه پاک و روشن ،  مهربون مثله خیاله

کاش از اول میدونستم که تو صندوقچه ی قلبت کلیدی داری برای درایه همیشه بسته
کاش از اول میدونستم که تو دستایه نجیبت مرهمی داری برای زخم این همیشه خسته

(فردمنش)
یک سال ، دو سال ،  چهار سال ، هفت سال ،  ده سال ،   بیست ساله شده. اون بزرگ شده ،  منم بزرگ شدم. من همه ی شکلاتامو خوردم ، اون همه ی شکلاتاشو نگه داشته. اون اومده تا امشب خداحافظی کنه. میخاد بره ،  بره اون دور دورا. میگه میرم اما زود بر میگردم. منکه میدونم میره و بر نمیگرده. یادش رفت شکلات به من بده.من که یادم نرفته. یه شکلات گذاشتم کفه دستش ، گفتم این برایه خوردنه ، یه شکلاتم گذاشتم کفه اون دستش ، اینم آخرین شکلات برای صندوقه کوچیکت.یادش رفته بود که صندوقی داره برا شکلاتاش.هر دوتارو خورد. خندیدم ، میدونستم دوستیه من تا نداره ،  میدونستم دوستیه اون تا داره مثه همیشه. خوب شد همه ی شکلاتامو خوردم ،  اما اون هیچ کودومشو نخورده. حالا با یه صندوق پر از شکلاتایه نخورده چیکار میکنه؟؟؟؟!!!!

(قمیشی)
این دیگه فکر نداره وقتی میشنوی میگن تو برو باهام نمون حتا اسممو نیار
اگه یک شبه دیگه زیره بارونا قدم زدی بدون که تمامه فکرمن پیشه تو بود، مثه تو تو زندگیم هیچکی نبود
میدونی حرفی ندارم اگه زمزمه هامون شده یخ تو دلامون
میدونی جایی ندارم جز امشب زیره بارون برم پیشه خدامون

منبع یادداشتهای شخصی از کارهای ضبط شده.